Kaç gece yatağımda uykusuz
bir o yana, bir bu yana dönüp durdum
görmek için düşümde, hayalimde
duymak için sesini
kaç kere ellerim uzandı telefona
“aşkı oyun bilirsin sen, aklıma geldi..”
vazgeçtim
gezip durdum perişanlar gibi
kah sahillerde, kah cadde boylarında
hayal kurup sen diye
ağaçlara dağlara taşlara sarıldım
elleri güldürecektim halime
“ihanetin aklıma geldi…”
vazgeçtim
açıp ellerimi yalvardım tanrıya
bir defacık tutmak için ellerini
koklamak için saçlarını
adaklar adayacaktım evliyalara
“umursuzluğun aklıma geldi…”
vazgeçtim
kahırdan başka ne vardı sanki verdiğin
acılardan zevk alır hale getirmiştin
yine de görmek için seni, şeytana uyup;
bir daha bozacaktım yeminimi
“vedalaşmadan gidişin aklıma geldi…”
vazgeçtim
paylaştığımızı sandığım güzel günler hatırına
suçlu benmişim gibi af dileyecektim
gözlerine bakıp her türlü cezana razı olacaktım
boynumu büküp
bir daha gelecektim kapına,
“baskasını sevdiğin aklıma geldi…”
vazgeçtim
Mustafa KARAMELEK
